Doret Schulkes: “Een huis moet je dagelijks gelukkig maken.”

0

Voor Doret Schulkes is interieurarchitect een levensdoel die ze kan vervullen sinds ze op haar 30ste een enorme carrière switch maakte. “Gelukkig kreeg ik veel steun van m’n man die me aanspoorde om ervoor te gaan. Als ik erover praat word ik weer emotioneel.”

Schulkes is dan ook niet zomaar in de interieurarchitectuur verzeild geraakt. Het was een heel bewuste carrière keuze die voortkwam uit een passie. Ze is een laatbloeier die als dertiger het carrière-roer omgooide en haar hart volgde. “In de interieurarchitectuur heb ik gevonden wat ik zocht. Ik wil iets voor mensen betekenen en gun iedereen een heerlijk huis met een fijne keuken.”

De interieurarchitect woont zelf in het Noord Brabantse Asten en heeft een atelier aan huis. Over de volle breedte achterin de tuin staat een houtskeletbouw met zicht op de woning en aan de andere kant een klein terras.

“Een woning moet bijdragen aan je geluk. Het is daarom heel belangrijk om werk en privé gescheiden te houden.” Dit advies en nog veel meer geeft ze in de meer dan honderd blogs die ze in de afgelopen jaren heeft geschreven. Daarnaast publiceerde ze het boek Hoe krijg ik een heerlijk huis? waarin ze lezers vertelt hoe ze een huis kunnen creëren dat bijdraagt aan dat geluk.

Carrière switch

Als dertiger had Schulkes het volgens de buitenwacht goed voor elkaar. Ze had een hecht gezin met een vierde kind op komst, een vaste baan en een eigen huis. Toch knaagde er iets.

“Als gediplomeerd planoloog werkte ik als aardrijkskunde docent op een middelbare school. Ik werd ongelukkig bij de gedachte dat ik dat tot mijn pensioen zou moeten doen. Ik wilde iets voor mensen betekenen en mensen gelukkig maken. Dat is volgens mij ons levensdoel.”

De onrust resulteerde in een zoektocht met als uitkomst interieurarchitectuur. Ze zegde haar baan op en begon een avondstudie aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Maastricht. Van de dertien studenten haalden maar drie, onder wie Schulkes, de eindstreep.

“Ammehoela, daar

geloof ik niets van.”

Knuppel in het hoenderhok

Bij Doret Schulkes komt de keuken direct in beeld als de totale indeling van een woning ter sprake komt. “In de keuken breng je veel tijd door, zeker als je het eetgedeelte ook meetelt.”

Een element dat volgens haar veel te veel aandacht krijgt en onterecht vaak het vertrekpunt is voor een keukenontwerp, is het kookeiland. “De huizen worden gemiddeld genomen kleiner en vaak is maar een klein hoekje beschikbaar voor de keuken. Toch wil de klant een hoge kastenwand en een kookeiland, want dat kennen ze van de glossybladen en televisieprogramma’s.

Met een kookeiland blijft nauwelijks ruimte over voor de grote tafel waar je met z’n allen aan eet, de krant leest en met de kinderen een spelletje speelt. Die tafel moet dus het hart van de woning zijn en niet het kookeiland.

Ik gooi de knuppel in het hoenderhok en durf de stelling wel aan dat een kookeiland ten koste gaat van het sociale gebeuren in een huishouden. De keukensector roept hard dat de keuken de centrale plek van de woning is en dat we daar het grootste deel van de dag leven. Ammehoela, daar geloof ik niets van. Mensen praten elkaar na en zien de plaatjes in de glossy magazines.

Ook in de showrooms zien ze alleen maar kookeilanden. Hoe vaak wordt er nou echt uitgebreid gekookt voor vrienden en getafeld met het altijd genoemde wijntje erbij? We zullen klanten moeten helpen om na te denken over wat écht belangrijk voor ze is.”

Minder krukken

Doret Schulkes roept haar collega’s in de keukenbranche op om met alternatieven te komen. “Laten we met z’n allen kijken naar andere opstellingen. Zelf ben ik ook dagelijks aan het puzzelen met lijn- of hoekopstellingen of andere varianten.

De doorsnee Nederlander heeft nergens geleerd hoe hij zijn huis fijn kan inrichten en gaat naar de keukenzaak voor advies. Laten we goed advies geven en niet klakkeloos een kookeiland tekenen.”

Het is duidelijk dat Schulkes geen voorstander is van een kookeiland, maar dat wil niet zeggen dat ze er nooit een heeft ontworpen. “Als we met de opdrachtgever op een kookeiland uitkomen, geef ik ze mee om er minder krukken aan te zetten dan het huishouden groot is. Want, stel dat er genoeg krukken zijn en ze staan allemaal aan dezelfde kant, wat doet dat met samen eten?

Je kunt elkaar niet in de ogen kijken en er is minder interactie. Heel anders dan aan een tafel waar je tegenover elkaar zit. Als je elke dag naast elkaar zit, verwatert de sociale functie van samen eten.”

 

Comments are closed.